|
Project =CLAUSTROFOBIA 2004= | |
|
Wat drijft 11 kunstenaars naar de diepe, vochtige, druipende kloven in onze aardkorst?
Kastelen, tuinen, musea en galerijen, straten en pleinen, parken en velden, waterlopen … al deze locaties vormden reeds de inspiratie en de tentoonstellingsplaats van vele kunstenaars. Daar werd het publiek al ontelbare keren geconfronteerd met de werken van kunstenaars. Kortom … overal hadden we tentoonstellingen behalve onder de grond. Daar waar we zullen eindigen, daar waar alles begon, daar waar de eerste lijnen en vormen "kunst" werd, daar waar en pas wanneer het bipedalisme de handen vrij had gemaakt. Nu kunst terug lijnen vlekken en vormen is, een gepreconcipieerd concept, keren we terug naar onze "holen", waar de Neanderthaler al een beschaafde kunstenaar was. Een druipende ode aan wie ons voorging? Een spielerei? Een uitdaging? Een claustrofobische ervaring steunend op oerangsten? Een ode aan de vergankelijkheid? Aan het (er) (even) zijn? Elf Vlaamse en Waalse kunstenaars concipieerden een werk voor dit amalgaam van de draperieën, orgelpijpen, open aardse wonden, druipende stalactieten en te gladde wanden. Deze kunstenaars concipieerden een beeldhouwwerk met een totaal respect voor deze magische omgeving: Henk De Fevere, Ladislas de Monge, Isabelle De Vinck, Ann Ghyssaert, Pierre Goetinck, Jos Herck, Anneke Lauwaert, MaRf, Bernard Thiran, Koen Vanderstukken en Frederic Van Hoecke. |
 |
Henk De Fevere (St.Denijs-Westrem) bekijkt het van binnenuit. Vanuit hun schuilplaats kijken de vroegere bewoners naar buiten. De illusie van veiligheid opgeroepen door een tent. Doe de "ritz" open (symbool van welstand en uiterst degelijke roomservice in onze huidige maatschappij) en de luxe ligt voor het grijpen … of wil de kunstenaar de wonden van onze aardkluit ongedaan maken. |
 |
Ladislas de Monge (Braine L'Alleud) houdt helemaal niet van grotten, hij wil er zo vlug mogelijk uit. Zijn werk illustreert duidelijk zijn angst; enkel door de belichting ontsnapt hij aan een symbiose met deze beangstigende omgeving. |
 |
Isabelle De Vinck (Braine L'Alleud) offert de symmetrie aan dit altaar van vrede. Het speelse van de ragfijne messing straalt, het evenwichtige geheel maakt van haar werk omzeggens "ik zie een ster …" |
 |
De frêle koperstructuren van Ann Ghyssaert (Antwerpen) gaan op in deze door de eeuwen doordruipte Umwelt. De angsten van onze voorouders worden weergegeven door haar "beest", de frivoolheid waarmee de vrouw zich ook toen bewoog door een krullend figuur. Deze komen als aangename verrassingen om de hoek loeren. |
 |
Pierre Goetinck (Brugge) brengt een hommage aan Darwin. In deze spelonk zie je zo zijn eerste complex gestructureerde levensvormen in hun natuurlijke habitat groeien, diversifiëren, kortom evolueren tot U en mij? |
 |
De installatie van Jos Herck (Borgloon) brengt ons tot nadenken op deze plaats waar de temperatuur onveranderd blijft gedurende de seizoenen en de tijd. Hij confronteert ons met het heden en het verleden op constante temperatuur. |
 |
Anneke Lauwaert (Ciney) plooide de behuizing van de holbewoners naar de huidige leefnormen. Haar respect voor deze prehistorische leefomgeving bracht er haar toe "slechts" via schaalmodellen in te grijpen. Beeldt U echter deze vormen in, ingebakken, uitgehouwen uit deze fabelachtige omgeving. |
 |
MaRf (Gent) zit met zijn duistere(?) bronzen vorm op het spoor van wat het leven brengt. De subtiele weergave van alle "in"drukken welke onze voorouders doorgaven zijn bij het ontstaan van het werk voelbaar. Zeggen dat we dit allen in ons dragen sinds de dageraad der mensheid. Hier, net voor de conceptie, de kunstgroei, de evolutie van de kunst kan opnieuw beginnen. |
 |
Bernard Thiran (Hastière-par-Delà) plaatst op enkele meters van elkaar wezens gegroeid uit druipsteen, sprookjesachtige bewoners van deze oorden die verschijnen eens het bezoek gedaan is. Is dit een droom? In ieder geval een contrasterende interpretatie. |
 |
De sculptuur van Koen Vanderstukken (Niel) schept een intens spanningsveld tussen de stalactieten - stalagmieten en de glazen vorm van het werk. Een willekeurige druipsteen kan op ieder ogenblik een eenheid vormen met het organisch werk. |
 |
Frederic Van Hoecke (Antwerpen) is er wel of is er niet? Zijn werk, ondanks de afmetingen, is bijna onzichtbaar. Bedruipt, wazig reflecteert het de omgeving oneindig, misschien zelfs U. |
| De initiatiefnemers: Henk & MaRf |
 |
| Sfeerbeelden: |
 |
 |
 |
 |
|
Project =CLAUSTROFOBIA 2004= | |